و خنده هایت شیرین ترین لحظات است...

در آن لحظه نفس هایم تند تند سرک میکشند تا تو را ببینند...

من در عشق آسمانی تو تا زیبا ترین واژه ها تا دور دست ترین ستاره ها پرواز کرده ام!

من شاید در حد مجنون شاید فرهاد...نه نه من در حد مجنون بوده ام...

تو آموزگار  من بودی...برای دیدن بالاترین

برای فهمیدن بزرگترین....

برای درک کردن چگونه زیستن...

برای که زیستن...

برای چه بودن...

و در آخر به کجا در آغوش که خفتن...

من تو را در حد معلم عشق می پرستم!!!

کمی درنگ کن.